Vertel het me alsjeblieft, dan kan ik weer leven.

20-05-2012 16:12

Zoals ik in mijn biologie blog vertelde, kan ik helemaal gek worden als ik te horen krijg hoe ik werk. Nou jongens, ik heb weer een nieuwe bron van doordraai-verschijnselen gevonden hoor! Bij de biologieles probeer ik maar mijn verstand gewoon op nul te zetten, en de toetsen te maken zonder te realiseren wat ik schrijf. Het lukt niet altijd, maar volgend schooljaar ben ik er vanaf. Nu heeft mijn brein een nieuw idee naar voren gebracht, om mezelf mee gek te maken. Brein, I LOVE YOU. Niet dus. Deze vraag heeft mijn brein voorgelezen van zijn eeuwige quizkaartje met onmogelijke vragen: Wat is de mens, wat is leven, wat ben ik? En dan kan je zeggen: de mens is een dier dat dezelfde voorouders heeft als de apen, als je hart klopt dan leef je, jij bent een mens. (Of wat jou theorie, overtuiging of geloof dan ook is) Maar zo denk ik er niet over. Om de hoofdprijs te winnen moet ik mijn brein vertellen wát het leven is, en waaróm er leven is. Het is alsof er een paar 16jarige meisjes in de kruidvat naar hetzelfde nagellakje als jou zitten te kijken (en dus half over je heen hangen omdat ze een stuk langer zijn). Ik wil die nagellak helemaal niet meer hebben, als ze zo in m'n nek zitten te hijgen. Zo voelt het. Ik kan niet meer normaal leven, als die vraag steeds door mij heen galmt. De nagellak kan ik echter zo terug zetten, en weglopen wanneer ik wil. Die vraag gaat niet zo maar mijn hoofd uit.